Netwerk cruciaal voor vluchteling

Bericht geplaatst op 8 november.

Vluchtelingen die mogen blijven, zijn verreweg het beste af met woonruimte op de plek waar ze contacten hebben opgedaan. De samenleving is daar ook bij gebaat. Want pas als iemand de taal spreekt en een netwerk heeft, kan hij of zij zich nuttig maken en iets terugdoen.

Die stelling durven ze wel aan, na een jaar van intensief optrekken met de groep uit de Anne Annemaschool. Bovendien gaven ze er invulling aan met hun petitie voor terugkeer van ‘eigen’ vluchtelingen als statushouders naar Amersfoort. Al gaat het ‘absoluut niet om hen’; dankzij Marinka Huijssoon, Carine Heinhuis en Henja Altena komen 63 van de 93 vluchtelingen te wonen in de stad waar ze zich het meest vertrouwd voelen.

Niet dat ze een jaar geleden wisten waar het zou eindigen. Tv-redacteur en Neerlandicus Carine meldde zich aan als vrijwilligster in sporthal Schuilenburg en stond nog dezelfde 60 vluchtelingen hun eerste woorden Nederlands te leren. Vormgeefster Marinka sloot een week later aan in de Annemaschool. Samen ontwikkelde het duo een lesprogramma dat, vijf avonden in de week, vruchten afwierp en de banden aanhaalde.

Als de groep half november na zes weken door moet naar de noodopvang in Zeist vloeien aan weerskanten de tranen. ‘Je kunt zeggen dat wij, enkele tientallen vrijwilligers uit Amersoort, ze achterna zijn gereisd. We konden en wilden deze mensen niet in de steek laten. Omdat er nog geen taalles was geregeld, zijn we in dat gat gesprongen. De eerste weken met z'n achten op een kamer, daarna konden we terecht in een leegstaand kinderdagverblijf in Soesterberg. Intensief maar dankbaar werk.’

In februari dreigt de groep uiteen te vallen, omdat de vluchtelingen naar verschillende registratieopvangen in het land worden gestuurd. Voordat het zo ver is, inventariseert het drietal hun woonwens en begint een succesvolle actie om zij die dat willen straks als statushouder naar Amersfoort te halen.

Veilige omgeving
Er wonen er nu vijftien. Er volgen er meer. Ze zijn er enorm blij mee. ‘Een veilige, enigszins bekende omgeving maakt zó’n verschil. Plaats jezelf in de positie van deze mensen en je snapt het. Met vrienden, want dat zijn we nu van elkaar, kun je meer, durf je meer, doe je meer. Bovendien is de kans op integratie groter in de plaats waar je al sociale contacten hebt opgebouwd. Iets wat ons als Amersfoorters niet alleen hen maar ons allemaal uiteindelijk ten goede komt.’

Ook ontstaan minder psychische problemen wanneer je een vangnet hebt. En dat is er dus voor vluchtelingen uit deze groep in Amersfoort. ‘We laten ze als vrijwilligers, we zijn met velen, niet in een gat vallen. Dat weten ze.’

Het is een cliché, zeggen ze, maar wat ze terug hebben gekregen voor de ontelbare uren die ze er kosteloos instaken, is onbetaalbaar. ‘We hebben prachtige mensen leren kennen, vriendschappen gesloten, en elkaar leren kennen. Nog elke dag staan we verbaasd over de veerkracht van de vluchtelingen. Ze proberen in hún situatie het óns ook naar de zin te maken. Er is veel verdriet geweest. En nog natuurlijk, maar we lachen ook heel veel en we maken plezier. We zeggen wel eens tegen elkaar: we zijn er completere mensen van geworden. Ze zullen ons straks minder nodig hebben in onze rol van vrijwilliger, maar des te meer als vrienden. Als het al werk was, dan houdt het hier niet mee op.’

Plaatsgenote Mariëtte de Groot ontfermde zich over de kleine groep Eritreeërs. ‘Het vergde een lange adem om ze te leren kennen. Veel vertrouwen in de medemens hadden ze niet meer na de verschrikkingen in eigen land en tijdens de vlucht. Begrijpelijk. Omdat de groep geen contact maakte, haakten veel vrijwilligers af. Ik ben blij dat ik door ben gegaan. Ze noemen me mama Mariëtte. Ik zou hun moeder kunnen zijn dus zie het als compliment. Ik ben van deze mensen gaan houden. Ik zie hun afstand tot onze democratie, de onderdrukking in eigen land en hun bescheiden karakters. Ze verdienen stuk voor stuk deze kans.’

Netwerk
De band die vluchtelingen en inwoners in korte tijd opbouwden en daarna uitbouwden is heel bijzonder, vinden burgemeester Lucas Bolsius en wethouder Bertien Houwing. ‘Omdat de integratie van nieuwkomers gebaat is bij een sociaal netwerk hebben we bij het COA gepleit voor een koppeling van deze groep statushouders aan Amersfoort. We zijn blij dat het voor velen van hen is gelukt.’

Bron: AD.

 
   « Artikelen overzicht

Tafels van Hoop

Bericht geplaatst op 13 februari 2019 Door het hele land werden in eind december j.l. Tafel van Hoop georganiseerd. ...
 

De eeuwige herhaling van het kinderpardon

Bericht geplaatst op 13 februari 2019 Kinderpardon; Rutte III tot een akkoord over het kinderpardon. Zo’n ...
 

Oma leerde mij af te wijken van dogmas

Bericht geplaatst op 13 februari 2019 Publicist Kiza Magendane ontvluchtte met zijn oma Congo en kwam naar Nederland. ...