Syrisch gezin herenigd

Bericht geplaatst op 3 november.

Samen met haar dan 4-jarige zoontje Mohamed Nour waagt Zahra Shikhali (35) in augustus 2015 de oversteek van Turkije naar Griekenland. De Koerdische vluchteling uit Syrië vraagt, na een lange en zware weg, in Nederland asiel aan.

‘Na een paar jaar oorlog besloten we weg te vluchten uit Syrië. We woonden in Aleppo waar mijn man Zeyad schoenmaker was. We vertrokken naar Afrin, in het noorden van Syrië, om vandaar via Turkije naar Europa te reizen. In Turkije, waar we een paar maanden zaten, werd ik bestolen en raakte 2000 euro kwijt. Daardoor hadden we te weinig geld om de mensensmokkelaars te betalen om met z’n allen verder te kunnen.

Omdat mijn man als kind door polio aan één been verlamd raakte en geen grote afstanden kan lopen, ging ik alleen met Mohamed verder. Zeyad en onze dochters gingen twee dagen later terug naar Afrin, want in Turkije was geen werk en ze hadden geen geld.

Ik wilde naar Nederland omdat we hadden gehoord dat dit een goed land is, zonder criminaliteit, waar je als Syriër snel een verblijfsvergunning krijgt. En we dachten dat de rest van het gezin kort daarna in het kader van gezinshereniging hierheen kon komen.

In augustus 2015 vluchtte ik met Mohamed op een donkere avond vanuit Turkije naar Griekenland. We zaten met 53 personen in een kleine boot. Ik was bang, want Mohamed en ik kunnen niet zwemmen. Onderweg viel de motor uit en kwam er veel water in ons vaartuig. Alle spullen moesten overboord om de boot lichter te maken. Ik had één grote tas met kleren bij me, die de zee in ging. Ook onze reddingsvesten moesten we weggooien, omdat de boot nog steeds te zwaar beladen was.

Uiteindelijk zijn we opgepikt door de Griekse politie. Na een tocht van vijf uur kwamen we drijfnat op Lesbos aan, waar we vijf dagen in een vluchtelingenkamp zaten. Daarna reisden we verder. Eerst met de veerboot naar Athene. Bij Idomeni gingen we de grens over naar Macedonië. We waren met veel andere vluchtelingen. Soms gingen we met een bus of trein, maar het grootste deel moesten we lopen.’

Buiten slapen
‘In Athene kocht ik net als andere vluchtelingen voor 40 euro een klein tentje. Daar konden we in slapen. Toen het me te zwaar werd om de tent mee te slepen, heb ik die weggegooid. Meerdere nachten sliepen we buiten, ook in de regen.

Om vanuit Macedonië in Hongarije te komen, moesten we onder een hek door kruipen. Wie door de douane werd gepakt, werd geslagen. In Hongarije zei ik tegen de rest van de groep: Ik blijf hier. Ik was moe en kon niet meer. Mohameds voeten waren kapot van het vele lopen. Een jongen zei: Ik ga je helpen. Hij heeft Mohamed gedragen.

In september 2015 kwamen we in Nederland aan. De eerste dagen zaten we in het aanmeldcentrum in Ter Apel. Met honderd andere vluchtelingen werden we met een bus naar de crisisopvang in Geleen gebracht. Na negen dagen moesten we weer de bus in, naar een sporthal in Amersfoort. Later werd een leegstaande school in die stad voor ons klaargemaakt, de Anne Annemaschool, waar alleen vrijwilligers werkten. Er waren geen mensen van het COA en VluchtelingenWerk. We verbleven daar 5 weken met 102 vluchtelingen, tot er plek was in de noodopvang in Zeist. Ook toen bleven de vrijwilligers van de school bij ons betrokken.

Na zes maanden wachten in Zeist begon eindelijk mijn asielprocedure. Dat werd iedere keer uitgesteld. Eerst zou het maximaal drie maanden duren, toen zes en uiteindelijk bijna negen. Ik moest ervoor naar het azc in Doetinchem, een vroegere gevangenis. Op 6 mei kreeg ik een verblijfsvergunning.

Nu woon ik in het azc in Zeist, waar ik wacht op woonruimte in Amersfoort. Aan het eind van de gang is een gezamenlijke keuken. Ik krijg een paar keer per week Nederlandse les en Mohamed gaat hier op het terrein naar school. We hebben een kleine kamer voor twee personen, maar als mijn man en dochters via het aanmeldcentrum in Ter Apel hierheen komen, krijgen we waarschijnlijk een gezinskamer.’

Lees verder in het Reformatorisch Dagblad

 
   « Artikelen overzicht

Tafels van Hoop

Bericht geplaatst op 13 februari 2019 Door het hele land werden in eind december j.l. Tafel van Hoop georganiseerd. ...
 

De eeuwige herhaling van het kinderpardon

Bericht geplaatst op 13 februari 2019 Kinderpardon; Rutte III tot een akkoord over het kinderpardon. Zo’n ...
 

Oma leerde mij af te wijken van dogmas

Bericht geplaatst op 13 februari 2019 Publicist Kiza Magendane ontvluchtte met zijn oma Congo en kwam naar Nederland. ...